|
De man en vrouw in mij en de Dag van de vrouwelijke waarden
Astrologen zeggen dat van 6 juni tot 21 december Venus haar invloed sterk zal laten gelden en dat het leven ons dan dwingend zal uitnodigen om meer in de vrouwelijke energiestroom te stappen.
Dat gaat natuurlijk niet van de ene dag op de andere. De eerste tekenen zijn al merkbaar. Zo zie je dat de mannelijke systemen onder grote druk staan en trendwatchers zeggen dat de maatschappij feminiseert. Dat herken ik. Denk aan de crisis van het kapitalistisch systeem, de Arabische lente, Occupy Wallstreet en de vele nieuwe vormen en verbindingen dankzij internet en de social media.
Bij mezelf zie ik de invloed van Venus al een paar jaar. Zo houd ik meer maat in werken en volg ik meer mijn gevoel en intuïtie. Naast het ontdekken van de rijkdom van de gevoelswereld, kom ik ook regelmatig weerstand, onrust en angst tegen. Het mannelijke in mij gelooft namelijk in (zelf) doen, in logica en feiten, in prestaties en heeft niets met intuïtie en kreten als 'vertrouw in het leven'. Laat staan in kwetsbare gevoelens of moeilijk communiceren vanuit en over je gevoel. De man in mij vindt dat maar gedoe en ervaart mijn keuzes heel vaak als een persoonlijke aanval. Het geeft hem/mij het gevoel dat de mannelijke identiteit op het spel staat. Dus hij verzet zich en weet me vaak over te halen dat zijn inzichten juist zijn. Dat heeft in het verleden wel zijn prijs gehad: weinig rust en voldoening, leiding geven was lastig en vele kille uurtjes, die ik uiteraard onder de gevoelsgordel stopte. Nu moet je niet denken dat ik het mannelijke verfoei, zeker niet, het geeft me veel. Maar als het mannelijke zonder het vrouwelijke in me opereert, dan gaat het mis. Daar ben ik de laatste jaren wel achtergekomen. Ik heb ervaren dat het om integratie van beide polen gaat. En dát te bereiken is een innerlijke reis die bij elk mens anders uitpakt. En ik voel me nog geen globetrotter op dit gebied!
Nu ben ik al zover dat mijn ratio het principe 'Zo binnen, zo buiten' omarmt. Dat houdt dus ook in dat de relatie met mijn uiterlijke vrouw de relatie met mijn innerlijke vrouw weerspiegelt. Ik dacht hieraan toen van de week mijn vrouw me vast hield, me een knuffel gaf en ik bij mezelf weerstand voelde. Ik schrok wakker. Ik wist dat dit te maken had met weerstand om in mijn gevoel te zakken. De man in mij was weer alleen aan het bewind. Dat was dus de reden, waarom ik niet in de flow was, waarom ik me hard en kil voelde en louter gericht op de buitenwereld en omzet en angstgedachten regelmatig voorbij voeren. Ik ging overstag, deed wat oefeningen, zakte in mijn gevoel en voelde mijn hart weer! Daardoor veranderde ook het perspectief op mijn dagelijkse besognes. Het is goed om zelfvertrouwen in je eigen kunnen te hebben, maar als ik in mijn mannelijke modus ben (dus zonder de bedding van het vrouwelijke), ben ik te trots om hulp te vragen, wordt het zwoegen en neemt de controleur in me het over. Ik besefte dat ik er weer ingestonken was. De man in mij is namelijk graag alleen aan het bewind. Nou is de vrouw alleen aan het stuur ook niet alles, maar als zij en dus mijn gevoel meer ruimte krijgt, overstijg ik de polariteit en voel ik me zowel krachtig als open.
Maar de eerste stap tot overgave aan mijn gevoel is altijd een moeilijke voor me. Als ik om me heen kijk, ben ik daar niet de enige in. De 'greediness', top-down benadering en macho-gedrag van menig manager zijn doorgeslagen mannelijke attitudes in het bedrijfsleven. En bij vele mannen én vrouwen herken ik de tekenen dat het mannelijke in hun leven zeer stevig in het zadel zit. Dus als de invloed van Venus, van vrouwelijke energie in mens en maatschappij toeneemt, gaat het mannelijke steigeren bij de mens waarbij de innerlijke man het voornamelijk voor het zeggen heeft.
Nu heb ik met de man in mij vaak een truc uitgehaald. Dan zei ik: vandaag mag je een dagje vrij, ik ga me even in vrouwelijke energie dompelen, maar morgen ben jij weer aan het bewind. Dat werkte vaak geruststellend, dat pikte ie. Die truc wens ik menig vrouw en man toe. Want hoewel er dan maar voorwaardelijke overgave is en maar zeer tijdelijk, ervoer ik dan toch even een andere wereld. Dat heeft me geholpen om beide polen in mezelf te leren kennen. En te ervaren wanneer welke pool het beste ingezet kan worden. Nu kies ik zelf steeds vaker wie mag sturen in plaats van dat de man, en soms de vrouw, in mij het roer overneemt zonder mijn toestemming.
Dus stel ik voor dat we met zijn allen deze truc gaan doen. Laten we gewoon een dag prikken dat het vrouwelijke in ons alle ruimte krijgt. En dan met name in het bedrijfsleven, waar dat het moeilijkste is. Ik krijg dan beelden dat we elkaar meer complimenten geven dan anders. Dat iedereen meer op verbinding met elkaar is gericht. Dat we in een vergadering in plaats van alleen op de inhoud ook op het proces zijn gericht en echt naar elkaar luisteren. Ook zie ik het beeld van ruimtes die aangekleed worden, om het gezelliger te maken. En ik zie opeens weerstanden wegsmelten en mensen echt samen voor het bedrijfsdoel gaan.
Doe je mee? Als we dat doen ervaren we het 'Oranje-gevoel' in de organisatie weer, zonder dat het Nederlandse elftal daar al voor nodig is! Zullen we 6 juni prikken? Dat is dé dag om hulp van de kosmos te krijgen!
Bart van Baarsen, m/v trainer. Reacties zijn welkom op bvb@arjuna.nl
|
